Verslagen club duik

Notulen ALV 30 maart 2016

notulen 30 maart 2016 Versie3 PLE

Nieuwjaarsreceptie 3 januari 2016.

Weer een jaar voorbij. Uiteraard zoals ieder jaar was er een nieuwjaarsreceptie.
Wat is een nieuwjaarsreceptie zonder oliebollen?
Dit keer hadden Guido en Antoinet ook nog eens heerlijke bruine bonensoep en erwtensoep gemaakt.
Niets uit blik, allerlei verse ingrediënten.
Dit jaar heeft de evenementencommissie heel veel in petto voor de leden.
Clubduiken tot een pannenkoekenmiddag toe.
We hopen iedereen nog vaak te mogen zien op een van  de  clubduiken en/of evenementen
en niet te vergeten het vrijdagavonduurtje  in het zwembad
(per april gaan we, als alles mee zit, gebruik maken van het nieuwe zwembad).

 

 

nuonplasClub duik 8 november 2015

Ondanks dat de hele Evenementen Commissie in Egypte zat, gingen de “Dieharts” toch gewoon door met de Clubduik in het nederlandse water. Met z’n tienen waren we!

Voor deze clubduik was de locatie “Nionplas” in Raamsdonksveer gekozen. Een 22 meter diepe plas die veel bijnamen, zoals “De Surfplas”, “de Zandput”, of “De put van Raamsdonksveer”, heeft. Via de A59 en afslag 34 kom je, achter de watertoren, op de Oosterhoutseweg en na 150 meter is er een kleine afslag naar het parkeerterreintje, links van de weg. Deze plas moet het hebben van de prachtig begroeide oevers. Regelmatig worden hier snoeken gespot en ook de baars, karper en de voorn zijn geen onbekenden op deze stek. In de zomer is de vis hier op de schuin aflopende oeverbodem of tussen het riet, of overhangende bomen  te vinden. Maar als het water wat kouder gaat worden moet je echt de diepte in om de vis tegen te komen.

De afspraak was “Om 10.30 uur verzamelen op het parkeerterrein”. Nadat de buddyparen waren ingedeeld konden we het water in. Het heldere water bij de “instap” en de wegzwemmende snoek die Leo en Marin al vanaf de steiger gezien hadden, riep hoge verwachtingen op.

Omdat aan de linkerkant van de “instap” een paar vissers zaten ging iedereen lekker naar rechts om daar de zaak eens te gaan verkennen. Onder water bleek het toch nog wel wat “stoffig” en viel het zicht nog wel wat tegen. Tot een meter of 7 was het zicht ongeveer 5 meter. Daaronder zakte het snel terug tot 1 meter en minder. Daar hadden we dus niets te zoeken! Ondanks dat het water met zo’n 11 á 12 graden nog niet echt koud was bleef het bij wat voorntjes, een “wolk” baarsjes en voor de fortuinlijke buddyparen onder ons een vluchtige ontmoeting met een snoekje.

Nadat alle buddyparen het water uit waren stond de lunchtafel gedekt om de inwendige duiker te laven. Witte- en bruine bolletjes, krentenbolletjes en diverse soorten beleg en drankjes waren er.

Na de lunch waren er nog maar twee duikers die nog op gingen voor een volgende ronde in de Nionplas. De overigen haakten af en gingen huiswaarts. Omdat de vissers inmiddels ook al vertrokken waren werd besloten om het geluk eens aan die kant te zoeken. Maar ook hier was het niet veel beter. Op een meter of 6 diep werd de aflopende zandoever bedekt door waterplanten die helemaal ingekapseld waren door draadalg. Hier en daar zag je er een voorntje tussen, maar dat was dan ook alles. Toch hoop je plotseling oog in oog te staan met een mooie snoek of karper, maar helaas het mocht niet zo zijn. Onder het motto “Volgende keer beter!” verliet ook dit buddypaar het water en vertrok huiswaarts.

Ondanks dat we niet erg veel “leven” gezien hebben kunnen we toch terugkijken op een geslaagde clubduik en kijken we al weer uit naar de volgende.

Jos

Clubduik 11 oktober 2015, “Bergse Diepsluis”. 1

 

Het was verzamelen om 10:00 uur bij de duikstek dus om 09:00 uur in de auto. Nu was dit een van de eerste dagen dat de temperatuur behoorlijk was gezakt. De thermometer in mijn auto gaf een buitentemperatuur aan van 5º Celsius aan. Nu duik ik in een droogpak, maar toch….
Met mij hadden nog 13 duikers de moed opgepakt om bij deze temperatuur te gaan duiken, waaronder enkele in een natpak, de echte doorzetters.
2Na de briefing door Martin, op naar de plaats waar je te water kan gaan. Nu staat deze duiklocatie al niet bekend om zijn makkelijke manier van te water gaan, maar zoals nu bij laag water wordt het nog minder. Samen met Ronald hebben we een duik gemaakt waarbij we nadat we te water zijn gegaan, in zuidelijke richting naar het platform zijn gezwommen. Het platform is mooi begroeid met diverse anemonen en zakpijpen. Behalve de gebruikelijke krabben in verschillende maten ook diverse kreeften en zeenaalden gezien. Al met al een geslaagde duik van ongeveer één uur, bij een water temperatuur van 14º Celsius.
3Na de duik het napraten, waarbij een koppel een “koevis” hadden gezien, de naam wisten ze niet maar hij was zwart met witte vlekken, de gebruikelijke lunch die deze keer prima was verzorgd door Cor, met vers gebakken broodjes die nog warm aanvoelden.
Rond half twee, weer richting thuis na een geslaagde clubduik.

DV-Luckydivers bij de marine in Den Helder.

IMG-20151002-WA0000

Klik op bovenstaande foto voor de film 

Bezoek aan de Duikgroep van de Koninklijke Marine.

Donderdag 24 september tussen 06.30 en 06.45 uur verzamelen bij Lucky en vergeet niet je legitimatiebewijs mee te nemen, dat was de opdracht die we van Martin meegekregen hadden bij aanmelding voor de excursie naar de duikgroep van de Koninklijke Marine. 12 deelnemers waren er. Op voorstel van Martin vertrokken we eerst naar Akersloot, om daar bij een wegrestaurant eerst even een bakkie te doen en dan gezamenlijk door naar Den Helder te rijden. Gelukkig dat we op tijd vertrokken waren, want op de A4 stonden we meteen al in de file. 4 Km. in 46 minuten, dat schoot niet echt lekker op! Maar even voor tienen waren we dan toch op de plaats van bestemming en aan de poort mochten we allemaal het Marine terrein op. In het gebouw Witte Raaf weden we door twee voorlichters van de Marine ontvangen met koffie en cake. Toen eindelijk ook de laatste drie een parkeerplaats voor hun auto gevonden hadden, je zou denken dat die lui van de Marine allemaal met de boot naar hun werk kwamen, maar nee hoor, gewoon met de auto, kon de dag beginnen. Eerst kregen we een presentatie op film van wat de Marine zoal doet. In het voorbeeld werd een schip gevolgd wat in de Golf van Aden Piraterij ging bestrijden. Vanaf het vertrek tot aan de thuiskomst werd de reis in beeld gebracht. Met als “hoogtepunt” natuurlijk het ontzetten van een Duits containerschip wat door piraten was overvallen. Na de presentatie was er een tafel voor ons gedekt en werd de bekende “Blauwe hap” geserveerd. Een overheerlijke Nasi maaltijd en een ijsje toe! Voor het middagprogramma stond eigenlijk een bezoek aan een duikvaartuig / mijnenjager gepland, maar helaas was dit schip zojuist naar Rotterdam vertrokken. Omdat de regen inmiddels met bakken uit de hemel viel en de voorlichters naarstig opzoek waren naar een alternatief, bleven we maar even binnen bij de Witte Raaf in afwachting van wat er ging komen. Inmiddels werd de lucht wat lichter en leek het erop dat we het ergste gehad hadden. Op voorstel van de voorlichter gingen we met de auto richting duikbedrijf, waar we eerst een rondvaart door de haven zouden maken. Ha lekker een rondvaart in een overdekte rondvaartboot denk je dan, maar nee hoor. De “Hunze”, een sleper, lag voor ons gereed en we mochten lekker in de regen op het achterdek staan. Elke keer een plekje uit de wind zoekend, voor, achter, of naast het stuurhuis, om toch nog een beetje droog te blijven, werden we langs de Marine schepen gevaren. Het Fregat “Van Speijk” , het Landing Platform Dock “Rotterdam”, het patrouilleschip “Holland” en het Hydrografisch Opnemingsvaartuig “Snellius” waren zoal de schepen die in de haven lagen. Voor de kenners onder ons leek het steeds weer het weerzien van een bekende als we langs een schip voeren. Op mijn vraag wat nu eigenlijk het verschil tussen een schip en een boot was wist de voorlichter me ook niet meer te vertellen dan dat een boot wel op een schip past, maar een schip niet op een boot. Juist, ja! Ik heb maar niet meer gevraagd wat een Bootsman dan aan boord van een schip doet! Aan het einde van de rondvaart werden we voor het voormalig Duiklogementschip “Thetis” afgezet. Tegenwoordig is dit meer een oefenobject voor duikers en mariniers. Na even vragen waar we nu precies moesten zijn werden we naar een soort garagedeur verwezen, waar twee in het blauw geklede mannen ons al op stonden te wachten. Zij zouden ons wel eens even vertellen wat de duikers bij de Marine allemaal doen. Dus  begonnen ze met het opzetten van een film, da’s wel zo makkelijk. Eigenlijk kwam het er op neer dat de duikers belast zijn met het opsporen en vernietigen van explosieven onder water. Dit kunnen mijnen zijn of ladingen die aan een schip zijn vastgemaakt. In vredestijd worden zij ook ingezet bij het bergen van drenkelingen uit bijv. te water geraakte auto’s, gezonken schepen of het opsporen van bijv. in het water gegooide vuurwapens. Wij vroegen natuurlijk meteen of dat dit ook niet een taak van de brandweer was! Maar, zeker in de kop van Noord-Holland wordt meteen van de expertise van het duikbedrijf gebruik gemaakt en in de rest van Nederland zodra een slachtoffer niet binnen een uur door de brandweer geborgen is. Wat ons ook opviel is dat altijd van buddy lijnen gebruik gemaakt wordt. Hun verklaring hiervoor was dat zij meestal in water met zeer slecht zicht werken en de buddy lijn dan gewoon nodig hebben om het contact met de buddy te waarborgen. Ook wordt wel met, wat zij een “Blup” noemden, gewerkt. Dit is een elektronisch apparaatje waarmee beide duikers zijn uitgerust en waarmee zij elkaar onder water kunnen terugvinden. Na de film werden we naar een andere ruimte gebracht waar een aangeklede pop in duikuitrusting stond opgesteld. Een stevig rubberen droogpak, twee 300 bar’s flessen, een volgelaatsmasker en een octopus met manometer. Eigenlijk niet zoveel afwijkend van hetgeen wij gebruiken! Er wordt, afhankelijk van de “klus” met perslucht, nitrox of een Helium mix gedoken. Daarna was het de beurt aan de duiktank. Boven een bassin van 3 meter diepte was een tak geplaatst die onder druk gebracht kan worden. Zo was het mogelijk om bijvoorbeeld een duik naar 80 meter diepte te simuleren. Als er dan iets mis zou gaan ben je ook zo weer boven water. Ook zij deden hier hun rekensommetjes of puzzeltjes zoals wij allemaal bij onze eerste diepte duik gemaakt hebben. Vervolgens was de decompressiekamer aan de beurt. Van een kamer kun je eigenlijk niet spreken. Het is meer een groot drukvat waarin de duiker behandeld wordt bij decompressieziekte. Beide duikers hadden al eens een behandeling hierin moeten ondergaan. De ene kreeg ’s-avonds thuis last van tintelingen in zijn arm en de andere had ’s-morgens voor de duik slecht ontbeten en kreeg na de duik uitval van linker arm en been. Beiden konden beamen dat een behandeling in de decompressiekamer niet meer op hun lijstje van favoriete behandelingen stond.  In de tank waarin gelast en gebrand werd was zojuist iemand bezig geweest en dat resulteerde in een grote tank met vuil water waarin niets te zien was! Het water werd wel weer gefilterd om de bij het lassen en branden vrij komende stoffen er weer uit te halen, zodat een volgende duiker zijn oefeningen in een schone tank kon beginnen, maar daar konden we niet op wachten. We moesten naar buiten. Daar was het bassin van 12 x 17 meter en 21 meter diep. “En het regende nog steeds.” Dit bassin wordt ook gebruikt voor oefendoeleinden en bestaat eigenlijk uit damwandprofielen die een vierkant bassin vormden. Volgens de specificaties zou het zicht hierin zo’n 9 meter moeten zijn, maar volgens de duikers hield het bij 3 meter wel op. Gemiddeld doken zij ongeveer 4 keer per week en voor elke minuut onder druk en ook nog eens afhankelijk van de temperatuur kregen zij een toeslag op hun salaris. Geen wonder dat er allemaal van die dure auto’s voor de deur stonden. Na nog even een vluchtige blik in de “Thetis” te hebben geworpen was de dag bij de Marine alweer ten einde en het weer klaarde op! Na afscheid van onze rondleiders en de voorlichter te hebben genomen zijn we nog even naar het Marine Museum geweest. Een kijkje in de, op het droge liggende,  onderzeeër “Tonijn”. Deze onderzeeër uit de Potvis klasse was in 1965 bij Wilton- Fijenoord te water gelaten en is in 1991 uit de vaart genomen. Ruim 78 meter lang, 1 miljoen kilo zwaar en er waren oorspronkelijk 67 mensen aan boord.  Eigenlijk onvoorstelbaar dat die mensen daar nog konden leven. Nauwe gangetjes, bedjes van een stoelzitting breed en duidelijk niet op onze lengte aangepast. Soms op plaatsen waarvan je denkt “hoe kan iemand daar nog in komen!”. In het museum zelf waren modellen van Marine schepen van vroeger en recent te zien. Buiten lag het Ramschip “Schorpioen”. Na ook hier nog even rond gekeken te hebben en de supoosten zo langzaam aan alles gingen afsluiten, begrepen we dat de dag aan een eind gekomen was en het tijd was om huiswaarts te gaan

 

 

23 augustus Kanovaren in het Loetbos

Zondag 23 augustus Kano varen in het Loetbos.

Het was eindelijk zover we gaan met de vereniging Kano varen. Er waren veel aanmeldingen ervoor. De organisator Cor heeft het duidelijk goed weer bestel. We verzamelde ons om 10 uur bij het kanocentrum.  Na een bakje koffie of thee waren wij er helemaal klaar voor om een mooie kano toch te maken van ongeveer 15 km.  Na een korte uitleg hoe we in moesten stappen gingen de eerste op weg.  Een beetje onwennig maar na een tijdje wist je niet beter meer. Mijn petje ging af voor de oudere jeugd deze hebben flink mee gepeddeld.  Sommige hebben hun personeel meegenomen om het zware werk te doen zodat hij kan uit rusten na een zware werkweek. Het is ook lastig om de route te volgen, dat wordt dan een klein stukje terug varen. We moesten klunen naar de andere kant. Het was wel een lachwekkende situatie. Sjouwen het fietspad over om vervolgens weer je kano in het water te leggen. Onder tussen genieten we samen van het mooie weer en het landschap.
Sommige mensen vergaten ook wel eens te sturen of te corrigeren. Dus dan beland je van zelf wel in de overhangende bosjes of takken. Ondertussen waren de dames van de catering aanwezig om ons en lekker drankje aan te bieden want we hadden tenslotte al een stukje gekanood, en waren dorstig. Op voor de volgende stop dat zou onze lunch zijn, maar eerst moesten we nog een stukje verder varen. We waren nog niet op de helft. Voor de tweede keer klunen en daarbij zijn er 2 omgeslagen bij het te watergaan. Gelukkig schijnt het zonnetje en zij waren zo weer droog. Langs deze route kwamen we langs bruggetjes waar je plat moest gaan liggen om er onder door te kunnen goed voor je buikspieren.  Nog een klein stukje werd er gezegd door de dames van de catering dan kregen we een lunch, ze hadden alleen niet gezegd dat we flink moesten roeien tegen de wind in voor ons eten. Maar onze inspanning werd beloond door een heerlijke lunch door Anita en Thera. Zelf voor de oudere jongeren hadden zij een stoel meegenomen. Zodat deze even konden zitten.  Na een rust pauze van ongeveer een uurtje gingen wij weer met volle moed het laatste stukje verder. We waren al over de helft en we moesten voor 5 uur binnen zijn. We hebben het gered om op tijd binnen te komen. Ik moet wel zeggen dat het wat harder ging waaien later die middag. WE hebben geboft met het weer en het is zeker voor herhaling vatbaar. Bij deze wil de dames van de catering hartelijk bedanken voor de goede zorgen namens de mensen die gekanood hebben.

Clubduik 14 mei: Dreischor.

Er stond in het clubblad dat we met Hemelvaartsdag ook een clubduik zouden organiseren en toen we dit lieten weten tijdens de clubduik Zevenhuizerplas, melden er zich gelijk 5 mensen aan.

Dreischor werd het en geen Dreischor gemaal. Waarom we gekozen hadden voor deze duikstek? Sommige mensen/ leden van onze vereniging vinden het  gevaarlijk om erin te gaan. Dat is ook  de ervaring die we in het verleden hadden als evenementencommissie. Er is geen steiger  en voor je het weet glij je uit over de natte stenen.

In een paar dagen tijd melden zich 20 leden.

 

Gelukkig was het ook nu geweldig weer, zonnetje en een paar graden warmer dan een paar dagen eerder.

Niet alleen wij vonden dat, maar ook  heel veel andere duikers wilden graag een duikje gaan maken in Zeeland.

Alle parkeerplaatsen waren bezet. Op de Zuidlangeweg stonden auto’s aan beide zijde geparkeerd.

Als het boven water druk is dan is het onder water net zo druk, oftewel het zicht is dan  zeer slecht.

Ik ging met Nick , Aad en Rob gezamenlijk duiken. We probeerden bij elkaar te blijven, maar door het slechte zicht ging het niet helemaal goed.

Jammer dat het onderwaterleven niet erg levend was, maar er waren genoeg kreeften, krabbetjes en donderpadden. Helaas ook een heleboel kwallen. Ze zijn erg mooi als je met je lamp  erin schijnt. Er  waren  verschillende kwallen: ribkwal, druifkwal, zeepaddenstoelkwal in verschillende maten.

Deze clubduik was net zo gezellig als de clubduik van een paar dagen geleden.

 

Clubduik  10  mei :  Zevenhuizerplas

Zonnetje, temperatuur goed, mooi weer dus. Tijd om een duikje te maken. Ondanks dat het moederdag was  hadden zich 24 duikers aangemeld om een duikje te maken voor clubduik in de  Zevenhuizerplas.

Leuk om na een lange periode weer al die bekende leden te ontmoeten. Bas en Boudewijn, Ruud, Jos, Nick met zijn vader en vele andere.

Martin was dit keer de duikleider en vertelde het een en ander over deze duikstek. Enkele duikers waren al bekend met deze duikstek, maar andere hadden hier nog nooit gedoken.

Het is altijd weer afwachten waar de snoeken en baarzen zwemmen. Je komt ze wel of je komt ze niet tegen.

Nadat iedereen zich had omgekleed  en bij de waterkant zich had aangemeld bij Martin, gingen ze te water.

Na 30 minuten kwamen de eerste duikers uit het water, met dol enthousiaste verhalen, want die hadden mooi een paar baarzen gezien. Ikzelf had er spijt van dat ik niet mee was gaan duiken, want 14 graden watertemperatuur, valt best wel in te duiken.

Nadat iedereen zich weer had afgemeld (een duikleider wilt altijd weten of iedereen weer veilig uit het water komt) en zich weer omgekleed hadden , gingen we lunchen en bijpraten over van alles en nog wat.

Wij vonden het als evenementencommissie een geslaagde clubduik.